Termin wypłaty powinien być ustalony z góry i stały. Jeżeli ustalony dzień wypłaty wynagrodzenia za pracę jest dniem wolnym od pracy, to wynagrodzenie należy wypłacić w dniu poprzedzającym taki dzień. Jednakże, przewidziane szczegółowymi przepisami prawa pracy, określone składniki wynagrodzenia za pracę przysługujące pracownikowi za okresy dłuższe niż jeden miesiąc, wypłaca się z dołu w innych terminach.

Przykładem takiego wynagrodzenia może być tzw. „trzynastka” dla pracowników jednostek sfery budżetowej. Musi ona zostać wypłacona do końca pierwszego kwartału roku następnego. W jednych jednostkach będzie wypłacona już w styczniu, w innych dopiero w marcu.

Od tak ogólnie określonych zasad można oczywiście odstąpić na korzyść pracownika. Pracodawca i pracownik mogą w umowie o pracę lub regulaminie wynagradzania określić, że wynagrodzenie za pracę płatne miesięcznie wypłaca się nie z dołu lecz z góry (np. do 10-go dnia każdego miesiąca za miesiąc bieżący). W przypadku wynagrodzenia za pracę płatnego raz w miesiącu z dołu, istnieje możliwość „przesunięcia” wypłaty w czasie, do 10 dni następnego miesiąca, w sytuacji, gdy czas ten potrzebny jest do ustaleniu jego pełnej wysokości. Nie należy nadużywać tej możliwości, bowiem wynagrodzenie winno być wypłacane niezwłocznie po ustaleniu jego wysokości.

W przypadku dokonywania przelewu wynagrodzenia na to konto bankowe, pracownik winien mieć możliwość jego dysponowaniem w dniu wypłaty. Nie ma zatem znaczenia fakt, że pracodawca dokonał przelewu – jeżeli pracownik nie ma pieniędzy na koncie uważa się, że wynagrodzenie nie zostało wypłacone.

Zobacz także: Co robić, gdy pracodawca nie płaci wynagrodzenia?